– الله

الله

الله

 الله به عنوان اسم اعظم خداوند هر چند بقیه اسمای حسنی را فرا گرفته ولی خودش در مرتبه ای بالاتر یعنی احدیت ذاتی حق تعالی مندک و فانی می باشد.  

الله جامع ترین اسم خداوند است و احدیت ذاتی چون در مرتبه ای بالاتر از اسم ” الله ” است آن اسم را فراگرفته و خود اسم ” الله ” نیز طبق آیه ” و لله الاسماء الحسنی ” بقیه اسمها را فرا میگیرد پس نسبت به بقیه اسمای حسنی در حکم اسم اعظم می باشد.

احدیت ذاتی در مرتبه بعد از خودش به صورت ” الله ” که جامع ترین اسم خداوند است ظهور می کند و اسم ” الله ” هم در اسمای حسنای دیگر که تحت سلطه او هستند، متجلی می شود پس اسمای حسنی مندک در اسم ” الله ” می شوند و خودِ آن اسم اعظم هم مستهلک در احدیت ذاتی می گردد.

از مطالعه مصباح های گذشته دانستیم که هر مرتبه بالایی وجود برای مرتبه پایین تر از خودش در حکم یک تجلی اعظم و حجاب نورانی می باشد که واسطه فیض رسانی به آن است؛ همچنین دانستیم که بزرگترین تجلی اعظم یعنی احدیت ذاتی چون در مرتبه ای بالاتر از اسم ” الله ” است همانند یک حجاب نورانی آن را فراگرفته و اکنون می گوییم که خود اسم ” الله ” نیز طبق آیه ” و لله الاسماء الحسنی ” بقیه اسمای حسنی را فرا می گیرد.

گفتیم که چهره ای از تجلی اعظم و حجاب نورانیِ احدیت ذاتی که رو به سوی اسم”الله”دارد خود را به ما در اسم ” الله ” و سپس با واسطه آن اسم جامع در اسمای حسنای جزئی وجود نشان می دهد اما چهره ای از احدیت ذاتی که رو به سوی هویت غیبیه دارد همانند خود هویت غیبیه وجود هیچ گاه برای ما ظهور نمی کند بلکه فیضی را که از هویت غیبیه گرفته با چهره دیگر خود در اسمای حسنی متجلی می کند.

پس آن سمت احدیت ذاتی که رو به سوی هویت غیبیه دارد فیض را از هویت غیبیه گرفته و با چهره دیگرش که رو به سوی مرتبه پایین تر دارد آن را در اسم “الله” ظهور می دهد و سپس از طریق آن اسم جامع در سایر اسم های خداوند نیز متجلی می کند.

امام خمینی(قدس سره)اشاره می فرمایند که اولین اسمی که فیض را از احدیت ذاتی می گیرد و در مرتبه بعد از آن ظهور می کند، اسم اعظم”الله”می باشد و سایر اسم های جزئی دیگر به واسطه همین اسم است که وجود را از احدیت ذاتی دریافت می کند.

ظهورات اسم ” الله” :

الله لا اله الا هو له الاسماء الحسنی

در بخش تجلی اعظم دانستیم که هر مرتبه بالایی از وجود نسبت به مرتبه پایین تر از خودش در حکم یک تجلی اعظم است و در این بخش هم می گوییم که اسم ” الله ” چون در رتبه ای بالاتر از بقیه اسمای حسنی قرار دارد و تمام اسمای حسنای خداوند در قلمرو آن اسم جامع ظهور می کنند در حکم یک تجلی اعظم برای سایر اسمای حسنی می باشد که در اصطلاح عرفا به آن ” اسم اعظم ” می گویند.

احدیت ذاتی که واسطه بین هویت غیبیه و اسم “الله”بود به هیچ تعین و ظهوری، آنچنان که در ذات خود بود،تجلی نمی کرد و به هیچ صورتی منسجم نمی گشت ولی با تنزل و تجلی در اسم”الله” ظهور می کرد سپس از طریق این اسم در اسم های جزئی تر ظهور می کند و در مرتبه بعدی هم به شکل مخلوقاتی که در علم خداوند هستند، صورت می پذیرد و پس از آن در صورت مخلوقات عالم خارجی جلوه می کند. خودِ اسم ” الله ” هم در تعین هیچ کدام از اسمای حسنای جزئی که در برگرفته است خلاصه و محدود نمی شود پس آنطور که در ذات خودش هست در هیچ اسمی تجلی نمی کند ولی در مراتب بعدی با تنزل وجودی که از رتبه خود انجام می دهد به صورت تمام اسمای حسنی ظهور می کند و از طریق آنها در صورت علمی مخلوقاتی که در علم خدا هستند جلوه می کند و سپس در مخلوقات عالم خارجی هم متجلی می شود. پس مخلوقات را اسم ” الله ” در قلمرو وجودی خودش می آفریند، آیه زیر از سوره سجده به این حقیقت اشاره می کند:

الله الذی خلق السماوات و الارض و ما بینهما فی سته ایام ثم استوی علی العرش ما لکم من دونه من ولی و لا شفیع افلاتتذکرون

حال این نکته را می گوییم که از آنجاییکه تمام خلقت آسمانها و زمین در قلمرو وجودی تعینی به نام ” الله ” که جامع ترین اسم خداست، رخ می دهد پس همه آسمانها و زمین مندک در آن اسم می باشند در نتیجه آن اسم به تمامی مخلوقات از درون و بیرون احاطه قیومی دارد. آیه زیر از سوره نساء به این حقیقت اشاره می کند:

و لله ما فی السماوات و ما فی الارض و کان الله بکل شیء محیطا

آیه فوق اشاره می کند که تمام آنچه در آسمانها و زمین است برای ” الله ” است چون همه مخلوقات در آن اسم اعظم مندک و فانی می باشند و از ظهورات او هستند روی همین حساب در انتهای آیه تصریح می کند که ” الله ” به تمامی اشیاء و مخلوقات که همان ظهورات او هستند، احاطه دارد.

پس هم تمام اسمای حسنی برای ” الله ” است و هم تمام مخلوقات که مظاهر آن اسمای حسنی هستند برای آن اسم می باشند و آن اسم اعظم به همه آنها احاطه دارد.

اما همانند احدیت ذاتی که دو چهره داشت، به خودِ اسم”الله”هم از دو جهت میتوان نگریست:

یکی از این دید که این اسم اعظم همه اسمای حسنی را در خود جمع کرده است و هیچ اسمی در او ظهوری بیش از اسمی دیگر ندارد بلکه همه به نحوی یکسان در او مندک شده اند و هنگامی که همه اسمای حسنی را به طور اندماجی با هم در نظر بگیریم به تعینی با نام “الله” روبرو می شویم که همین تعین هم از واسطه ای که بین او و هویت غیبیه می باشد یعنی همان احدیت ذاتی، فیض وجودی را دریافت می کند.پس اولین چهره اسم “الله” رو به احدیت ذاتی دارد و فیض وجودی را از آن مرتبه می گیرد.

اما دید دیگر نسبت به اسم”الله”بدین صورت است که این اسم در تمامی اسمای حسنی که آنها در برگرفته است ظهور می کند و تجلی وجود را در آنها به نمایش می گذارد. اگر به این اعتبار به این اسم نگاه شود،این اسم وجودی را که از احدیت ذاتی گرفته است در سایر اسمای تحت حیطه خودش متجلی می کند و به نمایش می گذارد.

قاعده فوق در تمامی مراتب وجودی جریان دارد و مخصوص احدیت ذاتی یا اسم “الله” نیست بلکه هر مرتبه و تعین از وجود لایتناهی را که در نظر بگیریم خودش یک رشحه و ظهور از مرتبه بالاتر می باشد که در مراتب پایین تر از خودش نیز متجلی می کند. پس یک چهره به سمت مرتبه بالاتر از خود دارد و چهره دیگری به سمت مرتبه پایین تر از خود دارد.

اما از نگاه دقیق، هیچ مرتبه ای از وجود برای خودش اصالت جدایی ندارد که فرض کنیم فیض مرتبه بالایی را از طریق خودش در مرتبه پایینی متجلی می کند بلکه با نگاه دقیق حتی خود آن مرتبه هم یک فیض از مرتبه بالاتر بوده که پس از ظهور، خودش نیز در مراتب پایین تر متجلی شده است. پس مراتب وجودی برای خودشان اصالتی مخصوص و ویژه ندارند که فیض خداوند از درون آنها بگذرد و در مرتبه پایینی ظهور کند بلکه خود آن مراتب وجودی هم سراسر رشحه و ظهور مرتبه بالاتر از خود هستند که در مراتب پایین از خودشان متجلی می شوند. این قاعده به عنوان یک اصل تکوینی هم در احدیت ذاتی و هم در اسم ” الله ” و هم در سایر تعینات و مراتب وجودی جریان دارد یعنی تمام مراتب وجودی ظهوری از مرتبه بالایی خودشان می باشند که در مرتبه پایین تر از خودشان متجلی می شوند.

بخوانید ::   - تمثیل
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (2 votes, average: 5٫00 out of 5)
Loading...

درباره نویسنده

مطالب مرتبط

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *