– تمثیل

"ظلمت ضد نور اسـت و ترکیـب میـان دو ضـد محـال و ظـل کـه ضوء دوم است از ایـن دو حقیقـت حاصـل مـیشـود: الـم تـر الى ربـک کیف مد الظل."
شرح:
ظلمت همان ماهیاتی هستند که در علم خداوند می باشند و نور همان وجود خداوند است.روشن است که ظلمت با نور ترکیب نمی شود و همچنین تبدیل به نور هم نمی گردد همینطور مخلوقات با خداوند ترکیب نمی شوند و تبدیل به خداوند هم نمی گردند ولی وجود خداوند در آینه ماهیات تجلی می کند و در نتیجه ما تجلی آن را در عالم خارجی می بینیم.پس هنوز وجود و کمالات وجودی برای خداست و ظلمتها و نقصها برای ماهیات است و در این میان چیزی به چیز دیگر تبدیل نشده است فقط خداوند صفات خود را در ماهیات متجلی کرده و به نمایش گذاشته است و بدین وسیله ما ظهور آنها را در عالم خارجی می بینیم.
حال نتیجه ای که از تجلی نور در ظلمت یا به عبارت دیگر از ظهور وجود در ماهیات پدید آمده است چیست؟این نتیجه در عرفان نظری "ظل: سایه"نام دارد.سایه از یک طرف ظهور خود را مدیون نور است و از طرف دیگر از خود و برای خود هیچ نوری ندارد پس ظلمت است.
بر همین قیاس مخلوقات هر کمالی را که در خود می بینند برای خداست و هر نقصی را که در خود می بینند متعلق به ذات آنهاست.
پس راز خلقت به این بر می گردد که وجود در ماهیات ظهور کرده است یا به بیان دیگر نور در ظلمت منعکس شده است یا باز به بیان دیگر خداوند در مخلوقات تجلی کرده است.به تعبیر مولا علی(ع)در نهج البلاغه:

الحمد لله المتجلی لخلقه بخلقه
سپاس خدایی را که برای خلقش در خلقش تجلی می کند.

نکته آخر اینکه این تجلی دائما و پیوسته ادامه دارد و اینطور نیست که یک بار بوده و تمام شده باشد بلکه مخلوقات هنوز هم از خودشان هیچ ندارند و در هر لحظه و در هر نفس محتاج تجلی فیض حق تعالی در جانشان هستند وگرنه معدوم می شوند.

بخوانید ::   - فص یعقوبی
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

درباره نویسنده

مطالب مرتبط

1 نظر

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *