شرح:
نور عامل دیدن است ولی همین نور وقتی شدید باشد مانع دیدن می شود هر چه مراتب وجودی را به سمت مبدا می پیماییم نوری که مخلوقات را ظهور می دهد شدید تر می شود تا جایی که از یک مرتبه به بعد هم خود ما و هم مخلوقات دیگر و هم ادراک ما همه مضمحل و مندک شده و دیگر هیج شناختی به دست نمی آوریم چون از اصل آفرینش خودمان نمی توانیم بالاتر رویم.
وقتی در روز روشن به اشیاء می نگریم همه چیز را به طفیلی نور خورشید می بینیم ولی اگر مستقیما به خود خورشید نگاه کنیم چشممان سیاهی می رود و طاقت دیدن آن را نداریم، وقتی خورشید که یک مخلوق جزئی در این دنیاست اینچنین است پس خالق خورشید و تمام عوالم وجودی اگر ظهور نورش از یک حد و اندازه بیشتر شود همه چیز را می سوزاند و مندک می گرداند پس از یک جا به بعد دیگر هیچ مخلوقی نمی تواند به سمت مبدا وجود پیش رود و آنجا همان اصل آفرینش اوست که ابتدا خلق شده است و از آن مرتبه نمی تواند فراتر رود.]]]]> ]]>

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *